De Commune van Parijs

Inhoud

Op de avond van de 17de maart (op de dag van onze bijeenkomst exact 155 jaar geleden) bespreekt de Franse regering de toestand. Een paar uur later krijgen zo'n 15000 Franse soldaten vrijgeleide van de Duitsers om de Franse kanonnen op de bulten van de stad op te halen. Ze bereiken zonder problemen de plaatsen waar de kanonnen zijn opgesteld, maar als ze met hun buit de stad weer willen verlaten, wordt hen de weg versperd. Parijs zegt 'NON'. Tegen 16u verlaat de Franse regering en leger de hoofdstad. Zij trekken naar Versailles, de kanonnen blijven achter. Tegen middernacht neemt de Parijse Garde het Hotel de Ville in en vestigt er de voorlopige regering van het onafhankelijke Parijs... La Commune de Paris is geboren, de Parijse werkende klasse is baas. 72 dagen zal het sprookje duren. De 72 dagen van de Parijse Commune zijn een rollercoaster van bruut revolutionair geweld, maar ook van bijzondere beslissingen die van Parijs een communistisch-anarchistisch bolwerk vol rode vlaggen maakt. Rood is ook de kleur van de straten van Parijs in de laatste week van mei als de mannen van Versailles met zo'n 130 000 hun hoofdstad terug eisen. De communards doen in een poging het tij te keren de Parijse binnenstad in vlammen opgaan. Maar het mag niet baten. In zeven dolle dagen sneuvelen tot 10000 communards, 2000 worden gefusilleerd en nog eens zo'n 45000 worden gevangen gezet. In deze avond vertelt Ludovik u de historie van de 72 dagen dat Parijs een onafhankelijk land was, de tijd die achteraf 'le temps des Cerises' werd genoemd. Cerises moet je proeven als die rijp zijn, als ze rood zijn. Maar cerises zijn in geen tijd rot.